Η Ευρώπη που δεν θέλουμε

Του Αντώνη Λιάκου (από εδώ)

Η ασφυξία που επέβαλε η ΕΚΤ στη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών και το έγγραφο της γερμανικής κυβέρνησης που ζητάει από την Ελλάδα να εγκαταλείψει το πρόγραμμα μιας κυβέρνησης με νωπή λαϊκή εντολή και να επιστρέψει σε εκείνο που το εκλογικό σώμα απέρριψε, δείχνει ότι το πρόβλημα στην Ευρώπη δεν είναι μόνο η Ελλάδα αλλά η λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση, αλλά η κρίση της ευρωπαϊκής δημοκρατίας. 

Μαντεύω τις αντιρρήσεις. Η προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει ότι αποφασίζουμε να ανταλλάξουμε μέρος της εθνικής κυριαρχίας με τα οφέλη της συμμετοχής σε μια μεγαλύτερη και ισχυρότερη κοινότητα, ότι έτσι κι αλλιώς ποτέ η εθνική ανεξαρτησία στην Ελλάδα δεν ήταν απόλυτη αλλά περιοριζόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις και τις συμμαχίες της, και ακόμη, πόσο ανεξάρτητη μπορεί να είναι μια δημοκρατία όταν είναι οφειλέτρια δημοκρατία; 

Αν αποδεχτούμε αυτές τις έλλογες ενστάσεις, τότε θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η δημοκρατία ως σεβασμός της θέλησης «των πολλών», έχει σημασία και μπορεί να γίνει σεβαστή, μόνο αν μπορεί να παραμείνει στο ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο, ή αν αφορά ζητήματα που δεν άπτονται των μεγάλων κατευθυντήριων επιλογών. Αλλά αυτό είναι το πλαίσιο της μεταδημοκρατίας. Η μεταδημοκρατία δεν βγάζει τανκς στους δρόμους, δεν καταργεί τις εκλογές, τα κόμματα, το κοινοβούλιο, την ελευθερία της έκφρασης. Όλα αυτά διατηρούνται μεν, αλλά ως τελετουργίες, στερημένες περιεχομένου και αποτελεσματικότητας. 

Οι ελληνικές εκλογές είναι η δοκιμασία μιας πραγματικότητας που σιγά-σιγά και αθόρυβα συγκροτήθηκε από τις αρχές του 1990, με δυο κατευθυντήριους άξονες: Την αλλαγή του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, και τον μετασχηματισμό της δημοκρατίας σε μεταδημοκρατία. Η κρίση ακολούθησε και η διευθέτηση της ακολούθησε τους δυο αυτούς άξονες.

Είναι μύθος ότι το πρόγραμμα της τρόϊκας από την αρχή της ελληνικής κρίσης είχε σκοπό να βοηθήσει την ελληνική κοινωνία να εξέλθει από την κρίση, δημιουργώντας ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν παράγει χρέη. Την περασμένη Τετάρτη, την προηγούμενη της νύχτας που η ΕΚΤ επέβαλλε μέτρα ασφυξίας στην ελληνική κυβέρνηση για να εγκαταλείψει το πρόγραμμά της, ο Υπουργός Οικονομικών της Αγγλίας Τζορτζ Οζμπορν δήλωνε ότι η περικοπή των δημόσιων δαπανών κατά 9,5% επί της υπουργίας του δεν ήταν αρκετή, και ότι στο διάστημα έως το 2019 θα πρέπει να μειωθούν κατά 15%. Η Αγγλία, δήλωσε, δεν συνήλθε ακόμη από την κρίση και τα δημοσιονομικά κενά θα πρέπει να καλυφθούν στο επόμενο διάστημα κατά 98% από περικοπές δαπανών και μόνο κατά 2% από φορολογικούς πόρους. «Η χειρότερη λιτότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι μπροστά μας», ήταν ο τίτλος του δημοσιεύματος (http://rt.com/uk/229283-ifs-spending-cuts-tax/)

Αν η Βρετανία μπήκε πρώτη, από τον καιρό της Μάργκαρετ Θάτσερ στην οδό της αποδιάρθρωσης του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και της αντικατάστασής του από ένα άλλο του οποίου φιλοσοφία είναι ο αναγωγισμός όλων των κοινωνικών λειτουργιών στον τρόπο που λειτουργεί η αγορά, και πρακτική του η μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους, τότε βλέπουμε πώς αυτός ο δρόμος τέλος και τελειωμό δεν έχει. Αυτός είναι ο δρόμος των «δομικών μεταρρυθμίσεων» που επαγγέλλεται σήμερα το Βερολίνο, η ΕΚΤ, η Κομισιόν. Όχι μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν τις δημόσιες υπηρεσίες, όχι μεταρρυθμίσεις που προσαρμόζουν τη διάθεση των δημόσιων αγαθών όπως η υγεία, η παιδεία, ο πολιτισμός στις αλλαγές της τεχνοεπιστήμης και της παγκοσμιοποίησης, όχι μεταρρυθμίσεις βελτίωσης της ζωής των πολλών και των ασθενέστερων. Πρόκειται για μια επέκταση της ανταγωνιστικότητας με άνοιγμα ολοένα και περισσότερων πεδίων στη λογική του εμπορίου και των ιδιωτικοποιήσεων, για μια αυξανόμενη περικοπή των κοινωνικών δαπανών, για μετατροπή των κοινωνικών αγαθών σε εμπορεύσιμες υπηρεσίες, για περιορισμό της έννοιας των κοινών, του δημοσίου, όλων εκείνων δηλαδή των στοιχείων που βρίσκονταν στον πυρήνα αυτού που θεωρούσαμε Ευρώπη και δημοκρατία. 

Αυτές τις αλλαγές, αυτή την Ευρώπη ευαγγελιζόταν έως τις εκλογές η τρόϊκα, τα κόμματα που την υποστήριζαν, οι διανοούμενοι που εκλογίκευαν και μεταγλώττιζαν στα καθ’ημας τη φιλοσοφία της. Σ’ αυτή τη φιλοσοφία ήλθε να αντιταχθεί το αποτέλεσμα των εκλογών της 25^ης Ιανουαρίου. Πρόκειται για μια ρωγμή και στους δυο κατευθυντήριους άξονες της ευρωπαϊκής πραγματικότητας: και στην νέα οικονομική συνθήκη, και στη μεταδημοκρατική συνθήκη. Αν αυτή είναι η ελληνική στιγμή της Ευρώπης, είναι γιατί οι ελληνικές εκλογές και η σφοδρή σύγκρουση που προκαλούν, αναγκάζει πολλούς ευρωπαίους να αναστοχαστούν την ίδια την πορεία της Ευρώπης. Αυτή είναι η Ευρώπη που θέλουμε; Μια Ευρώπη με ενιαίο νόμισμα και άκαμπτους κανόνες αγοράς, αλλά με εντελώς διαφορετικά στάνταρ υγείας, ασφάλισης, παιδείας, βιοτικών συνθηκών, παροχής δημόσιων υπηρεσιών, μια Ευρώπη του μεγάλου πλούτου και της μεγάλης φτώχειας, μια Ευρώπη του Βορρά, μια άλλη του Νότου, και μια τρίτη των πρώην ανατολικών χωρών; Θέλουμε μια Ευρώπη των μεταμεσονύκτιων πραξικοπημάτων όχι των συνταγματαρχών, αλλά των κεντρικών τραπεζιτών; 

Καταλαβαίνει κανείς ότι η Ευρώπη, η πρώην κυρίαρχη του κόσμου, έχει προβλήματα ανταγωνιστικότητας απέναντι στην Αμερική και την Ασία, απέναντι στις πρώην αποικίες της που τώρα έγιναν παγκόσμιες δυνάμεις. Αυτός όμως δεν είναι λόγος, αλλά δικαιολογία για την αποχύμωση της δημοκρατίας. Εξάλλου, η κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου δεν είναι η μόνη δυνατή απάντηση. Η εναλλακτική λύση είναι η διεθνοποίησή του. Η ικανότητα της Ευρώπης να θέσει κανόνες στην παγκοσμιοποίηση και στον οικονομικό ανταγωνισμό προς όφελος των λαών, θα ενδυνάμωνε, δεν θα αδυνάτιζε τη θέση της στον κόσμο.

Οι άνθρωποι της τέχνης σχολιάζουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ

Άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης σχολιάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα και τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και ξεδιπλώνουν τις δικές τους προσδοκίες για το επόμενο διάστημα.

Δήμος Αβδελιώδης, σκηνοθέτης

Νίκη - απελευθέρωση από τον φόβο

Είναι μια νίκη και απελευθέρωση απέναντι στον φόβο, ο οποίος είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερο κακό και από την ανέχεια και από τη φτώχεια. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αυτός που δεν φοβήθηκε το 2012 και συνέχισε να μη φοβάται. Έδωσε τον τόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τώρα τη μεγάλη ιστορική ευθύνη για την εδραίωση της δημοκρατίας και της ευημερίας που είναι ζητήματα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά όλου του πλανήτη.

Σπύρος Ασδραχάς, ιστορικός

 

Ο λαός να επιβάλει τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ - ΚΚΕ

Αν υπάρχει μια μεγάλη ευθύνη με επίσης μεγάλο ιστορικό βάθος, αυτή η ευθύνη αφορά το ΚΚΕ. Μένω με την εντύπωση, για να μην πω πεποίθηση, ότι η παράδοση των Ελλήνων κομμουνιστών είναι περισσότερο η αυτοθυσία παρά ο μικροχρονικός καιροσκοπισμός. Η λέξη "αναθεώρηση" θα πρέπει τώρα να ανασηματοδοτηθεί, η αυτοκριτική να αποκτήσει το πραγματικό της νόημα. Όλα αυτά σημαίνουν ότι ο φυσικός σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι το ΚΚΕ: ας επιβάλουν αυτή τη συμμαχία όσοι το έχουν εμπιστευτεί.

Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής

Είναι μόνον η αρχή

Δεν μπορεί να είμαι πιο ευχαριστημένος. Ελπίζω με τα τελικά αποτελέσματα να έχει αυτοδυναμία ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπορέσει να κυβερνήσει σωστά. Όλη η Ευρώπη σήμερα μιλάει για μας και, να μη βαυκαλιζόμαστε, ήδη άρχισαν οι απειλές, από πού αλλού, από τη Γερμανία. Η Bild εστίασε στο γεγονός ότι μπαίνει πάλι στη Βουλή η Χ.Α. και αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ ύποπτο. Από την άλλη, λένε με μεγάλους τίτλους "Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, φρίκη για το ευρώ". Είναι μόνο η αρχή, πιστεύω θα έχουμε βομβαρδισμό από τέτοια μηνύματα. Να προετοιμαστούμε ώστε να μπορούμε να απαντάμε. Εγώ έχω γράψει ήδη πολλά πολεμικά άρθρα εναντίον της Γερμανίας, αλλά αν συνεχίσουν αυτή την ιστορία, θα γράψω κι άλλα. Από τη Γαλλία μου στέλνουν συγχαρητήρια. Θα απαντήσω λέγοντας ότι τους συγχαίρω κι αυτούς διότι κι αυτούς θα βοηθήσει όλη αυτή η ιστορία όπως και τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Παντελής Βούλγαρης, σκηνοθέτης

 

Οι ελπίδες μας να γίνουν πράξη

Μεγάλο γεγονός στην ιστορία του τόπου. Ο ελληνικός λαός ξεπέρασε το αίσθημα του φόβου. Από αύριο περιμένει να δει στην καθημερινότητα τις ελπίδες του να γίνονται πράξη. Μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.

Κώστας Γαβράς, σκηνοθέτης

 

Να ξεφύγουμε από την οικονομική μιζέρια

Είναι μια ιστορική νίκη για την Ελλάδα. Ήταν καιρός να αλλάξουν τα πράγματα, να έρθουν νέοι άνθρωποι στο προσκήνιο. Και ο πολιτισμός, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, πρέπει να έχει προτεραιότητα. Έχω διαβάσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό και μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση. Και επιτέλους πρέπει να ξεφύγει η κοινωνία από την οικονομική μιζέρια στην οποία είχε βυθιστεί τα τελευταία πέντε χρόνια.

Μιχάλης Γρηγορίου, συνθέτης

Ιστορική στιγμή για όλη την Ευρώπη

Είναι μια ιστορική στιγμή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά για όλη την Ευρώπη και όσο κι αν ακουστεί αστείο, αισθάνομαι περήφανος ως πολίτης αυτής της χώρας.

Σωτήρης Δημητρίου, ανθρωπολόγος, θεωρητικός του κινηματογράφου

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόηχος της Εθνικής Αντίστασης

Η ιστορική νίκη της ριζοσπαστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει πολλά. Πρώτον, ότι αποτελεί μια πανευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια, ένδειξη ότι στην κρίση που περνάμε και που είναι η σημαντικότερη στην ιστορία της ανθρωπότητας, κρίση που απειλεί τον ίδιο τον πλανήτη μας, οι άνθρωποι αποφασίζουν να αντισταθούν και να πάρουν υπεύθυνη θέση ως ενεργά υποκείμενα, ως διαχειριστές της ιστορίας τους. Δεύτερο και πολύ σημαντικό, δείχνει ότι οι μεγάλοι κοινωνικοί και απελευθερωτικοί αγώνες που έχει διεξαγάγει στην πρόσφατη ιστορία της η χώρα μας συνιστούν μια συσσωρευμένη, υποσυνείδητη ίσως, ιστορική παρακαταθήκη. Με άλλα λόγια, η εκλογική νίκη που πέτυχε ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες έντονου εκφοβισμού και τρομοκράτησης αποτελεί απόηχο της μεγαλειώδους Εθνικής Αντίστασης του ελληνικού λαού κατά της θυελλώδους εξάπλωσης του ναζισμού, στα 1940-41. Τρίτο, αποκαλύπτει την κρυμμένη δυναμική της κοινωνίας, η οποία εκδηλώνεται ή με τους Αγανακτισμένους των πλατειών ή με τη συγκρότηση των κοινωνικών ιατρείων και με άλλους τρόπους, για να ξεπηδήσει αιφνίδια στην οργάνωση ενός νέου ιστορικού αφηγήματος. Η εκλογική νίκη δεν αποτελεί το τέλος μιας σειράς προσπαθειών, αγώνων και ελπίδων. Είναι η αφετηρία ενός νέου ξεκινήματος του λαού μας, να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του, να ακουστεί η φωνή του και να επέμβει υπεύθυνα στην οικοδόμηση του μέλλοντός του. Είναι η αφετηρία για να επανέλθει η ηθική -με την ευρύτερη έννοια- στην πολιτική και στη ζωή μας.

Μάρω Δούκα, συγγραφέας

Ο αγώνας θα είναι δύσκολος

Όχι εμείς, που δεν είχαμε γεννηθεί, αλλά έχω την αίσθηση ότι η ελληνική κοινωνία χρειάστηκε να περιμένει 70 χρόνια μέσα από αγώνες και σκαμπανεβάσματα και περιπέτειες και διαψεύσεις για να ξαναβρεί τον βηματισμό της. Και εννοώ βέβαια ότι από το 1944 χρειάστηκε να βρεθούμε στο 2014 για να μπορέσουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα. Επειδή όμως μαγικά ραβδάκια δεν υπάρχουν και ο αγώνας είναι μακρύς και δύσκολος, θα πρέπει όλοι και όλες να μάθουμε να ζούμε ως μαχόμενοι πολίτες.

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, σκηνοθέτης

Συγκίνηση και χαρά

Από την εφηβεία μου βρίσκομαι στον χώρο της ανανεωτικής Αριστεράς. Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για τους αριστερούς. Προλάβαμε να δούμε τη μέρα που θα κατεβαίνουμε στους δρόμους για να στηρίξουμε μια κυβέρνηση και όχι μόνο για να κάνουμε αντιπολίτευση. Συγκίνηση και χαρά, λοιπόν. Τίποτε άλλο!

Κυριάκος Κατζουράκης, ζωγράφος

Αρχή μιας στροφής προς τη Δημοκρατία

Το αποτέλεσμα είναι μια νίκη που την περίμενε ο ελληνικός λαός εδώ και δεκαετίες, ανεξάρτητα από την όποια κατάληξη θα έχει το ζήτημα της αυτοδυναμίας, που πιστεύω ότι θα επιτευχθεί. Είμαι πεισμένος ότι θα είναι η αρχή μιας μεγάλης στροφής των ευρωπαϊκών κρατών προς μια περισσότερο δημοκρατική διαχείριση. Το αποτέλεσμα οφείλεται στην ομαδική δουλειά πολλών. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει έναν χαρισματικό ηγέτη και όσοι εργάστηκαν με ανιδιοτέλεια γι' αυτό το αποτέλεσμα είναι επίσης χαρισματικοί.

Γιώργος Κιμούλης, ηθοποιός

Να επανασυνδέσουμε το πολιτικό με το κοινωνικό

Η Αριστερά στην εξουσία! Δεν είναι όνειρο πια. Είναι πραγματικότητα! Σήμερα τιμούμε όλους αυτούς, που βασανίστηκαν και πέθαναν έχοντας ως όραμά τους το "να μην μπορεί κάποιος να είναι ευτυχισμένος αν όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι". Κι ερχόμαστε εμείς τώρα, να πραγματοποιήσουμε το όραμα αυτό μετά από τόσα χρόνια, ελπίζοντας πως τα δικά μας παιδιά θα μπορέσουν να έχουν ένα καλύτερο μέλλον. Η χώρα, που θεωρήθηκε ως ο τελευταίος τροχός της αμάξης, η χώρα που τιμωρήθηκε πιο σκληρά απ' όλες τις χώρες της Ευρώπης, καλείται τώρα να μπει μπροστά και να σώσει αυτό που αξίζει να σωθεί από την ευρωπαϊκή κληρονομιά: τη δημοκρατία, την εμπιστοσύνη στον λαό και την ισότιμη αλληλεγγύη. Το ανάστημα που σηκώνουμε αυτή τη στιγμή κερδίζει τη χαμένη μας αξιοπρέπεια. Ποιος θα το περίμενε πως εδώ, σ' αυτή τη μικρή χώρα, θα δημιουργηθεί το πρώτο ρήγμα στον μονόδρομο του νεοφιλελευθερισμού; Τώρα είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να επανενώσουμε τον διαλυμένο κοινωνικό ιστό, να αντεπιτεθούμε στην ανθρωπιστική κρίση αντιτασσόμενοι στη λιτότητα και να επαναφέρουμε τον πολίτη στον χώρο της πολιτικής με τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού μας συστήματος. Είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να επανασυνδέσουμε το κοινωνικό με το πολιτικό.

Μαρία Κομνηνού, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, γενική γραμματέας της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Ελπιδοφόρο μήνυμα ενάντια στη λιτότητα

Η μεγάλη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τις ελληνικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις που παλεύουν ενάντια στον μονόδρομο της λιτότητας και τις καταστροφικές συνταγές του νεοφιλελευθερισμού. Ιδιαίτερα για τον χώρο του πολιτισμού, που στη χώρα μας έχει υποστεί καταστροφικές συνέπειες, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει μια καινούργια αφετηρία, με συμμάχους σημαντικούς καλλιτέχνες και θεσμούς που υποστηρίζουν τις νέες τάσεις στον κινηματογράφο και το θέατρο και παρά τις ασφυκτικές συνθήκες διαμορφώνουν ένα κριτικό έργο... Θεσμούς που παρά τις δύσκολες συνθήκες κρατούν το κοινό σε επαφή με τα ριζοσπαστικά και πολιτικά καινοτόμα ρεύματα.

Νίκος Κούνδουρος, σκηνοθέτης

Η αριστερή Ευρώπη μας περιμένει

Από τότε που θυμάμαι τη ζωή μου, με κυνηγάει η υποψία και η καταγγελία του αριστερού. Κατάφερα επί τόσα πολλά χρόνια να παραμείνω ακέραιος δημοκράτης και αγωνιστής του ευρύτερου αριστερού χώρου. Πάντα παράνομος. Πάντα μπροστά στον αγώνα για μια πολιτική επιβίωση, με ό,τι συνέπειες κουβαλάει αυτή η θέση σε κοινωνίες υπερδημοκρατικές. Τώρα, έχοντας επενδύσει σε αυτό το καινούργιο σύνθημα και την αμφιβολία για το τι είδους αριστεροί είμαστε και παραμένουμε, επενδύουμε σε ελπίδες. Ελπίζω η πρωτοφανής νίκη του ΣΥΡΙΖΑ να είναι μια απαρχή. Η αριστερή Ευρώπη μάς περιμένει.

Σταμάτης Κραουνάκης, συνθέτης

Τώρα δουλειά!

Έχω χαρά. Η πίστη μου στη δικαιοσύνη και στην αλήθεια δεν με πρόδωσε. Είμαι καλλιτέχνης, ούτε θέλω ούτε δικαιούμαι να πω πολλά. Με προτεταμένα τα στήθη απέναντι στον εχθρό, τεχνίτες εγώ και η ομάδα μου πολλά χρόνια, εδώ στον σταθμό που εργάζομαι, υπογραφή της ευρύτερης Αριστεράς. Να χαρώ που δεν πήγανε χαμένα τα λόγια, τα τραγούδια, οι παραστάσεις. Μια σκληρή δεκαετία αγώνων, πολέμου, στοχοποίησης, ψυχροπολεμικής καταστολής, αυτοκτονιών, βίας, διάλυσης ενός λαού γλεντζέ, καλόκαρδου και ποιητή, έχουμε δικαίωμα όσοι δόσαμε και πολεμήσαμε να χαρούμε. Τώρα δουλειά όλοι. Πολλή και με το φως. Τελειώσαμε με τα καθάρματα, να μη γεννήσουμε άλλα.

Θανάσης Ρεντζής, σκηνοθέτης

Μια νέα μέρα ξημέρωσε

Το αποτέλεσμα των εκλογών μάς δίνει την ανάσα που από καιρό ήταν απαραίτητη ώστε να αποτραπεί ο ολοκληρωτικός αφανισμός της χώρας. Δεν είναι τόσο ζήτημα πολιτικής διαφοράς μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς όσον μεταξύ προδοτών και πατριωτών. Ποτέ άλλοτε αυτή η χώρα δεν είχε γνωρίσει τέτοιους προδότες, δόλιους, ανίκανους και χαιρέκακους για την καταστροφή που προκάλεσαν. Η Νέμεσις ως προς αυτό πρέπει να είναι αμείλικτη και χωρίς καμία αναβολή. Ωστόσο μια νέα μέρα ξημερώνει και ο ΣΥΡΙΖΑ συνοδεύεται από τις ευχές και τις προσδοκίες όλων μας. Και θα ήθελα να υπομνήσω το ζήτημα της απουσίας από την προεκλογική ατζέντα των κυρίων θεμάτων της προϊούσας ιστορικής περιόδου, που είναι η τεχνολογία και ο πολιτισμός. Τα δύο αυτά κρίσιμα ζητήματα είναι καθ' όλα κομβικά προς κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας.

Ροβήρος Μανθούλης, σκηνοθέτης

Να ετοιμαστούμε για νέους αγώνες

Είμαι πολύ συγκινημένος. Θα είχαμε γλιτώσει πολλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί με το ίδιο ποσοστό μερικά χρόνια πιο πριν. Είναι πολύ να έρχονται οι αλλαγές σε μια χώρα, για να μην πω στον κόσμο, κάθε 50 χρόνια. Τις αισθάνομαι αντιστασιακές αυτές τις εκλογές. Στην Κατοχή ήμουν οργανωτής στη γειτονιά μου των μυστικών εκλογών, αλλά σε πανελλήνια έκταση, για τη Βουλή του Βουνού που συνήλθε στους Κορυσχάδες. Είχαν τελικά ψηφίσει 1.150.000 Έλληνες. Ποτέ δεν έχω νιώσει τέτοια συγκίνηση όσο τότε (το 1944, 14 ετών) αλλά και τώρα. Και ετοιμαστείτε για καινούργιους αγώνες. Είναι αδύνατον να πιθανολογήσει κανείς το τι περιμένει την Ελλάδα μετά την ιστορική αυτή νίκη της Αριστεράς, επειδή η νίκη αυτή είναι ταυτόχρονα και μια θηριώδης ήττα της ευρωπαϊκής Δεξιάς. Και θα ήθελα να εκδηλώσω τον θαυμασμό μου για την έξοχη συμπεριφορά προς τα έξω και τη σεμνότητα που διακρίνει τα ηγετικά πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα τού Αλέξη Τσίπρα.

Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ηθοποιός

Διαχείριση της νίκης χωρίς ακρότητες

"Σήμερα είναι μια άλλη μέρα, με πολλές ελπίδες. Υπάρχει ενθουσιασμός και προσδοκίες για καλύτερες μέρες. Πιστεύω πως αυτές οι μέρες θα έρθουν. Είναι ένα ιστορικό γεγονός ότι ένα αριστερό κόμμα για πρώτη φορά αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση. Αυτό δείχνει μια στροφή του κόσμου που είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Τώρα χρειάζεται προσωπική αφοσίωση, χωρίς ακρότητες και έπαρση, και καλή διαχείριση της νίκης.

Για μας, τους ανθρώπους της τέχνης, είναι μια ιδιαίτερη στιγμή. Πιστεύουμε ότι τα χρόνια που έρχονται θα είναι λιγότερο μίζερα και πιο ευτυχισμένα. Η κοινωνία πρέπει να συσπειρωθεί γύρω από τις κοινές ελπίδες, να συνεννοηθεί χωρίς κραυγές αλλά με επιχειρήματα. Αυτό για μας είναι ένα ουσιαστικό βήμα για να παραγάγουμε πολιτιστικό έργο, που είναι κινητήρια δύναμη της δημοκρατίας.

Δημήτρης Σεβαστάκης, καθηγητής ΕΜΠ

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναπαράγει το προγενέστερο θα χαθεί

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πλήρης αν μεταβάλει τις πολιτικές ποιότητες και στο εσωτερικό του και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η πολιτική παραγωγή είναι υποτυπώδης τα τελευταία χρόνια και αντανακλά την παραγωγική υστέρηση και την πλήρη αδυναμία πολιτικού σχεδιασμού. Παλαιοκομματικές τακτικές, ατομικές στρατηγικές δίνουν μια παράσταση παρεμφερή με τις προγενέστερες εξουσιαστικές τεχνικές. Ηθική χειρονομία περιμένει ο κόσμος για να δώσει πίστωση στον ΣΥΡΙΖΑ. Και η πίστωση είναι σήμερα μια μορφή πίστης. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ αναπαράγει το προγενέστερο, θα χαθεί. Η νίκη θα είναι θνησιγενής και αυτό θα είναι μια βαθύτατη ιστορική ματαίωση. Να ελπίζουμε και να πιέζουμε κριτικά.

Πηγή: Αυγή

Τα κάγκελα έπεσαν

Του Στρατή Μπουρνάζου (από εδώ)

«Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Yπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας». 

Ανδρέας Εμπειρίκος από την «Yψικάμινο»

Η ελπίδα ήρθε! Αν ψάξω να βρω μια φράση που να συνοψίζει όσα ζούμε θα διάλεγα αυτήν: το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ («Η ελπίδα έρχεται»), αλλά σε άλλο χρόνο. Για την ελπίδα, την έξαψη και τον μέλλοντα που έγινε ενεστώτας θέλω λοιπόν να γράψω σήμερα. Όχι μόνο επειδή η χαρά και η έξαψη μας κατακλύζουν, ούτε για να κάνουμε ένα διάλειμμα από την πολιτικολογία. Αλλά επειδή μιλώντας για τη χαρά, το τέλος του φόβου, την πίστη ότι τα πράγματα αλλάζουν, βρισκόμαστε στην καρδιά της πολιτικής. Και επειδή αυτή η δεξαμενή συναισθημάτων αποτελεί κινητήρια δύναμη και μεγάλο όπλο της νέας κυβέρνησης.

Έγινε λοιπόν κάποιο θαύμα το βράδυ της Κυριακής; Βρήκαμε το μαγικό ραβδί που μ’ ένα άγγιγμα μεταμορφώνει τα πάντα; Ναι, μάλιστα, αυτό ακριβώς. Σοβαρολογώ — όσο και αν πάντα κορόιδευα τους μάγους και τα ραβδιά τους. Γιατί το μέλλον εισβάλλει ορμητικά στο παρόν, και η προσδοκία, η οποία δεν έχει ακόμα πραγματωθεί, γίνεται παράγοντας υλικός που αλλάζει τους ανθρώπους και ωθεί στην πράξη.

Αυτή η προσδοκία, που έπνευσε σαν δροσερό αεράκι την Κυριακή, έγινε άνεμος ορμητικός τις επόμενες μέρες. Ο πολιτικός όρκος, ο Τσίπρας στην Καισαριανή, τα κάγκελα που έπεσαν μπροστά από τη Βουλή, η επαναπρόσληψη των καθαριστριών, η κατάργηση του πεντάευρου στα νοσοκομεία, η ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών, η άρση της πολιτικής επιστράτευσης, όλα αυτά, πολύ περισσότερο από αυτό καθαυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, φούσκωσαν τα πανιά, δημιούργησαν εμπιστοσύνη και διέλυσαν μύθους.

Πρώτον, έκαναν φανερή τη διαφορά, τη διαφορά της Αριστεράς. Με λίγες κινήσεις, η μοιρολατρία του τύπου «όλοι ίδιοι είναι» διαλύθηκε σαν καπνός. Ανεξάρτητα από τις συγκρούσεις, τις δυσκολίες, τις αποτυχίες και τις επιτυχίες που θα έρθουν, φάνηκε ξεκάθαρα ότι δεν είναι «και οι 300 ίδιοι».

Δεύτερον, μας έδειξαν ότι υπάρχουν μέτρα σπουδαία, πρώτης προτεραιότητας, που μας κάνουν να ανασάνουμε, κι όμως δεν κοστίζουν ούτε ένα ευρώ: από την ιθαγένεια μέχρι την αποκαθήλωση των κιγκλιδωμάτων. Και άλλα, που δεν είναι μέτρα, αλλά είναι καταλυτικά: πολύ απλά το να μην είσαι, ως δημόσιο ήθος και παρουσία, Άδωνης, Βορίδης και Βενιζέλος.

Τρίτον, άξαφνα, μας αποκάλυψαν πόσο είχαμε βουλιάξει στη μιζέρια, την αθλιότητα, την ακροδεξιά. Δεν μιλάω μόνο για τα φωτεινά πρόσωπα που διαδέχθηκαν τον σκοτεινό θίασο. Αλλά και για το ότι όλοι, ακόμα και εμείς (οι αριστεροί, οι κινηματίες, οι συριζαίοι, ακόμα και οι αριστερότατοι και συριζότατοι) είχαμε εγκλωβιστεί σε αυτό τον αποπνικτικό ορίζοντα, που μας καταπλάκωνε και μας εμπόδιζε να ονειρευτούμε. Κι όταν καταλάβαμε ότι το να καταργηθούν τα κάγκελα ή το πεντάευρο δεν είναι δα κάτι τόσο μακρινό και άπιαστο, ο ορίζοντας άνοιξε. Σοκ, οδυνηρό και λυτρωτικό μαζί. Μετεβλήθη εντός μας ο ρυθμός του κόσμου, πέσαν και τα εντός κάγκελα.

***

Αγκάθια υπάρχουν πολλά. Και αυτά που θα έρθουν, τα μεγάλα και δύσκολα (ο πόλεμος με τη διαπλοκή, η διαπραγμάτευση), αλλά και τα γαϊδουράγκαθα που είναι ήδη εδώ (οι ριζωμένες νοοτροπίες ή το συνοικέσιο με τους ΑΝΕΛ). Θα μείνω σε δύο σημεία.

Το πρώτο για λόγους ειλικρίνειας  και εξήγησης, και όχι τόσο για να σας πείσω. Με χωρίζει –και μας χωρίζει τους περισσότερους, νομίζω– ένα χάσμα από τους ΑΝΕΛ, με τον εθνικιστικό, ξενοφοβικό, δημαγωγικό, ενίοτε ομοφοβικό, αντισημιτικό και ακροδεξιό αέρα τους. Και όμως, πιστεύω ότι η συμμαχία μαζί τους ήταν προτιμότερη από το Ποτάμι. Όχι επειδή το Ποτάμι είναι κατ’ ανάγκην χειρότερο (μπορούμε να συζητάμε ώρες επ’ αυτού). Αλλά επειδή υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά: μια κυβέρνηση με το Ποτάμι θα ήταν εξαρχής ετοιμόρροπη. Πρώτον, επειδή στην τομή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο (που όσο κι αν δεν πρέπει να την απολυτοποιούμε, διαπερνάει καθοριστικά την κοινωνία μας) το Ποτάμι είναι απέναντι. Δεύτερον, επειδή στο κρίσιμο θέμα της διαπλοκής το Ποτάμι κολυμπάει σαν το ψάρι στο νερό. Τρίτον, επειδή το Ποτάμι, έχοντας πια ως έναν βασικό  άξονα τον αντισυριζισμό (δεν χρειάζονται ενδελεχείς έρευνες, αρκεί να κάτσεις σε μια παρέα με ποταμίσιους), θα ροκάνιζε από την πρώτη μέρα την κυβέρνηση. Αντίθετα οι ΑΝΕΛ –όχι επειδή είναι «καλύτεροι», αλλά για λόγους πολιτικής επιβίωσης– έχουν λόγους να τη στηρίξουν.

Το σπουδαίο όμως, το πιο σπουδαίο για μένα, είναι το δεύτερο. Και εδώ θα ευχόμουν να μπορώ να πείσω όλους όσους με διαβάζετε, και πολλούς ακόμα. Η κυβέρνηση αυτή, και η στιγμή αυτή, είναι μια τεράστια ευκαιρία. Όχι μόνο για τους αριστερούς και την Αριστερά, αλλά για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, την προκοπή και τη δικαιοσύνη, για τη χώρα μας και αρκετά παραέξω. Ας μην τη χάσουμε λοιπόν την ευκαιρία. Όπως έλεγα και την προηγούμενη Κυριακή, και το ξαναλέω τώρα με μεγαλύτερο πάθος: Να αδράξουμε τη στιγμή, και να δράσουμε συγκεκριμένα· και σε αυτή τη βάση, της πράξης, να οικοδομούμε συμφωνίες, συναινέσεις και ρήξεις.

Λέω λοιπόν, και θέλω να το φωνάξω με όλη μου τη δύναμη: Να μην εγκλωβιστούμε σε άγονες δοξολογίες και εξίσου άγονες περιχαρακώσεις, αλλά τη στήριξη ή την κριτική μας να τη φανερώσουμε πράττοντας. Να ξέρουμε από τώρα ότι θα υπάρχουν και χαρές και απογοητεύσεις, και νίκες και αποτυχίες — και να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να γίνονται πράγματα. Και αν καιγόμαστε να διαχωριστούμε από τους ΑΝΕΛ (που, πάντως, δεν είναι το μόνο πρόβλημα εντός τηε κυβέρνησης), αντί να «κολλήσει η βελόνα» στο πόσο εθνικιστές  και ξενοφοβικοί είναι –που είναι–, ας διαχωριστούμε με πράξεις: ας κάνουμε ό,τι μπορούμε, λ.χ.,  για να υλοποιηθεί τάχιστα το σύμφωνο και ο γάμος για τα ομόφυλα ζευγάρια, η ιθαγένεια για τα παιδιά των μεταναστών. Και αυτό αφορά όχι μόνο τους συριζαίους, αλλά ένα πολύ ευρύτερο δυναμικό αριστερών, προοδευτικών και έντιμων ανθρώπων, από τη στάση των οποίων θα κριθούν πολλά.

Πάντως, αν η κυβέρνηση προχωρήσει με τον βηματισμό της πρώτης εβδομάδας μπορούμε όχι απλώς να χαμογελάμε, αλλά να χαιρόμαστε πραγματικά. Και σε ένα μήνα να είμαστε πια σε άλλη πίστα για τα δικαιώματα, το δίκιο, την αλληλεγγύη, την πρόνοια και τη δημοκρατία. Το μέλλον πλησίασε, και ήρθε στο σήμερα. Και το μέλλον αυτό θέλουμε να διαρκέσει πολύ!

Νίκος Ξυδάκης: "Το ακραίο κέντρο είναι η νέα δεξιά"

Συνέντευξη του Νίκου Ξυδάκη στην Κωνσταντίνα Βούλγαρη (από εδώ) 

Γιατι ενας σοβαρός και καταξιωμένος δημοσιογράφος σαν κι εσας, αποφασίζει να κατέβει υποψήφιος στις εκλογές;

Για πολλούς λόγους. Διότι η ιστορική περίοδος που ζούμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη· οι πολίτες πρέπει να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, και η βουλευτική υποψηφιότητα είναι μέρος της δράσης του πολίτη. Διότι κάποια στιγμή ανοίγεται μια πρόκληση για αλλαγή πορείας. Διότι η αποκτημένη δημόσια εμπειρία πρέπει να μεταφέρεται και στον χώρο της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Εαν εκλεγείτε, ποια είναι τα τρία πρώτα θέματα που θέλετε να ασχοληθείτε, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για σας;

 

Σε επίπεδο κοινοβουλευτικού έργου:

1. Δημιουργία προϋποθέσεων για καταπολέμηση ανεργίας. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για άνεργους ελευθεροεπαγγελματίες – μικροεπιχειρηματίες.

2. Διαφάνεια και ταχύτητα σε δημόσια έργα και δημόσιες προμήθειες.

3. Στρατηγική για ανάπτυξη πολιτιστικής δημιουργίας και πολιτιστικών προϊόντων με προστιθέμενη αξία.

Είστε ενας άνθρωπος που κινείται μέσα στην πόλη και συνομιλεί με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους… Ποιες ειναι οι προσδοκίες και οι φόβοι του κόσμου από μια κυβέρνηση της αριστεράς; Θα στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ στις πρώτες δυσκολίες που τυχόν να αντιμετωπίσει;

 

Εκτιμώ ότι ο κόσμος διψά για δικαιοσύνη και για αξιοπρέπεια. Φοβάται τις  υποχωρήσεις ή την ολιγωρία απέναντι στα οργανωμένα συμφέροντα των ολιγαρχών.

Θα στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ αν τον δει σταθερό και θαρραλέο.

Ποια τα πρώτα εμπόδια που θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια πιθανή αριστερή κυβέρνηση;

 

Πρώτα, η πίεση από τους δανειστές: θα τον πιέσουν να παραμείνει στο φονικό πρόγραμμα λιτότητας. Εκεί, πιστεύω ότι θα βρεθεί ένας συμβιβασμός, επ’ ωφελεία όλων.

Δεύτερον, η αντίδραση από τα οργανωμένα συμφέροντα της κλεπτοκρατίας, όταν θα δουν ότι απειλείται το ισχύον σύστημα αναπαραγωγής και νομής της εξουσίας.

Εν όψει της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών, τι σκέψεις σας δημιουργεί ο αναστοχασμός της ιστορίας της αριστεράς στην Ελλάδα;

 

Νομίζω ότι φτιάχνουμε την Αριστερά του 21ου αιώνα. Με νέες προκλήσεις και προβλήματα, πολύ δυσκολότερα και πιο σύνθετα, από τα αντίστοιχα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.

Υπάρχουν κάποια κοινωνικά ζητήματα όπως το θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής, το συμφωνο συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια, και οι φυλάκες τύπου Γ' που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολυ συγκεκριμένες θέσεις. Ειναι όμως ζητήματα που τμήματα της κοινωνίας τα βλέπουν με επιφύλαξη ή άρνηση… Πώς θα το αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση;

 

Νομίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πείσει την κοινωνία ότι η ανεκτικότητα είναι δημοκρατική αρετή εκ των ων ουκ άνευ, ότι δεν απειλεί τις πλειοψηφίες, αντιθέτως ενισχύει την κοινωνική συνοχή.

   

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ενα κόμμα που εκτος απο το κοινοβουλευτικο του εργο, είχε και μια δυνατή παρουσία μέσα στα κινήματα, τον Δεκέμβρη του 2008, στις πλατείες το 2011… Πολυς κόσμος από τον χώρο της Αριστερας νοιωθει ότι με το «μεγάλωμα» του ΣΥΡΙΖΑ και την θέση του σαν αξιωματικη αντιπολίτευση, η σχέση του με τα κινηματα εχει ατονήσει… Ποια μπορεί να ειναι η σχέση των κινημάτων με μια αριστερή κυβέρνηση;

Τα κινήματα πρέπει να ασκούν κριτική στην εξουσία. Μια αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να κυβερνά “κινηματικά”, αλλά μπορεί να ακούει τα κινήματα και να μαθαίνει.

Πως θα χαρακτηρίζατε τον πολιτικό λόγο που απευθύνει η κυβέρνηση Σαμαρά αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες;

 

Ο Σαμαράς κηρύττει τον διχασμό και το φόβο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει, και το κάνει, να κηρύττει την ενότητα και το μεγάλο Ναι στη ζωή.

Ειναι νομιζω δεδομενο και αποδεκτό απο όλους, ότι αυτή η κρίση εκτός από οικονομική, πολιτική και κοινωνική, είναι και μια κρίση αξιών… Τι μπορούμε να προσδοκούμε σε αυτόν τον τομέα από την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής στην Ελλάδα;

 

Από την εθνική κατάθλιψη κινδυνεύουμε να βρεθούμε στη μοιρολατρική αποδοχή μιας ζωής χωρίς μέλλον, χωρίς οράματα, σε μια κατάσταση παραίτησης και δουλείας.

Η αλλαγή σημαίνει όχι μόνο την αναζωπύρωση της ελπίδας, αλλά και την ανάληψη της ευθύνης για τη ζωή μας.

Έχουν γίνει πολλές τοποθετήσεις για τον ρόλο ή την απουσία λόγου των «διανοουμένων» σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για τη χώρα. Εσεις τι σκέφτεστε πάνω σε αυτό;

Τις περασμένες δύο δεκαετίες  στην Ελλάδα οι περισσότεροι διανοούμενοι, όχι όλοι, ήταν εξουδετερωμένοι και ακίνδυνοι, ουσιαστικά κανείς δεν τους ρωτούσε για τίποτε. Με το ξέσπασμα της κρίσης βρέθηκαν πολλοί υπηρεσιακοί διανοούμενοι, συντεταγμένοι κάτω από τη σημαία του “αντιλαϊκισμού”, πρόθυμοι να υπερασπιστούν το σύστημα που κατέστρεφε τους ανθρώπους και τη δημοκρατία. 

Η κρίση πυροδότησε μεταλλάξεις και αποκαλύψεις: Πολλοί πρώην αριστεροί ή κεντρώοι έχουν μεταλλαγεί σε ακραίους, σε αντιδημοκράτες, σε ψευδοφιλελεύθερους ταλιμπάν, συμπορευόμενοι με παραδοσιακούς ακροδεξιούς και ανεχόμενοι φασίστες. Νέο χαρακτηριστικό είναι η δηλωμένη απέχθεια των ακραίων κεντρώων για τον λαό και η εμμονική υποστήριξη μιας πολιτικής των τεχνοκρατών και των “αρίστων”.  Το ακραίο κέντρο είναι η νέα δεξιά.

* Ο Νίκος Ξυδάκης θα είναι υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β' Αθήνας

Αλλάζει η Ελλάδα – Αλλάζει η Ευρώπη: Νέα από την Ιταλία

Αναδημοσίευση από το blog του Νίκου Ξυδάκη (εδώ)

«Ν’ αφήσουμε τον ελληνικό λαό να αποφασίσει ελεύθερα τη νέα κυβέρνησή του για ν’ αλλάξει η Ελλάδα και ν’ αλλάξει η Ευρώπη». Η πρωτοβουλία Transform Italia για τη δημιουργία ενός κινήματος στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ και του ελληνικού λαού στη μάχη του για να ανατρέψει τις πολιτικές της τρόικας και των Μνημονίων, ενόψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών, συνάντησε ένα απρόσμενο κλίμα ευφορίας στον προοδευτικό, δημοκρατικό και αλληλέγγυο κόσμο της Ιταλίας.

Το κάλεσμα προς την ιταλική κοινή γνώμη προέρχεται από τον συνταγματολόγους Στέφανο Ροντοτά και Λουίτζι Φεραγιόλι, την Λουτσιάνα Καστελίνα, ιστορικό στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς, τον συγγραφέα Αντρέα Καμιλέρι, τον πρόεδρο της τεράστιας εθελοντικής οργάνωσης Emergency Τζίνο Στράντα, τον ηθοποιό Τόνι Σερβίλο, τους τραγουδιστές Φιορέλα Μανόια και Μπέπε Σερβίλο, τον σκηνοθέτη Τζίνο Μαζέλι, τον οικονομολόγο Λουτσιάνο Γκαλίνο, τον πανεπιστημιακό Μάρκο Ρεβέλι, τον γελοιογράφο Σέρτζιο Στάινο, τη διευθύντρια του «Μανιφέστο» Νόρμα Ραντζέρι και τουλάχιστον άλλες διακόσιες προσωπικότητες της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής της Ιταλίας.

 

Το κάλεσμα συνυπογράφουν οι ευρωβουλευτές της «Άλλης Ευρώπης με τον Τσίπρα» Μπάρμπαρα Σπινέλι, Ελεονώρα Φορέντζα και Κούρτσιο Μαλτέζε, ο πρόεδρος της Αριστεράς Οικολογίας Ελευθερίας Νίκι Βέντολα, ο γραμματέας της Επανίδρυσης Πάολο Φερέρο, ο πρώην δικαστικός Αντόνιο Ινγκρόια, οι βουλευτές του Δημοκρατικού ΚόμματοςΣτέφανο Φασίνα και Πίπο Τσιβάτι και ο γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος Κοραντίνο Μινέο.

 

Το κείμενο των προσωπικοτήτων της πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής της Ιταλίας έχει ως εξής:

 

Αλλάζει η Ελλάδα – Αλλάζει η Ευρώπη

 

Η Ελλάδα μετατράπηκε αυτά τα χρόνια σε πειραματόζωο για τη διαγραφή του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ευρώπη. Τα πακέτα «διάσωσης» των Μνημονίων έσωσαν μόνο τις τράπεζες και κατέστρεψαν τους ανθρώπους, φτωχοποίησαν τον κόσμο και δημιούργησαν τη μαζική ανεργία.

Οι συνέπειες των πολιτικών της τρόικας διαψεύδουν όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν για να επιβάλουν τη λιτότητα στην Ευρώπη. Η χώρα οδηγήθηκε σε ακραία όρια, ο λαός βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης και σε μια κατάσταση ανθρωπιστικής ανάγκης, ενώ την ίδια στιγμή το χρέος, αντί να μειώνεται, είναι στα ύψη.

Στην Ελλάδα τα θύματα της λιτότητας εξεγέρθηκαν ενάντια στα αυταρχικά τελεσίγραφα των Βρυξελλών. Μαζί και αλληλέγγυα εργαζόμενοι που δεν έχουν πια δουλειά, φοιτητές, συνταξιούχοι, επαγγελματίες και νοικοκυρές συμμάχησαν και έδωσαν ζωή σε μια εξαιρετικά ειρηνική, δημοκρατική και λαϊκή αντίσταση που αποτελεί παράδειγμα για όλη την Ευρώπη.

Το κόμμα της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να κατανοήσει αυτή τη μεγάλη λαϊκή ώθηση. Σήμερα βρίσκεται επικεφαλής σε όλες τις δημοσκοπήσεις και, εάν ψηφίσουν, όπως φαίνεται πιθανό και δυνατόν, εξαιτίας της κατάρρευσης του σημερινού συνασπισμού των μεγάλων συμμαχιών, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σχηματίσει τη νέα κυβέρνηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα: να παραμείνει στην Ευρώπη και την Ευρωζώνη για να αλλάξει την Ευρώπη.

Η κυβέρνησή του θα ζητήσει μια Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για να συζητηθεί εκ νέου το χρέος που αφορά το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών χωρών, το τέλος των πολιτικών της λιτότητας, με την κατάργηση του Δημοσιονομικού Συμφώνου, ένα σχέδιο για την εργασία και τη διάσωση του περιβάλλοντος.

Το αντίθετο από μια αντι-ευρώ και αντιευρωπαϊκή πολιτική, που προσπαθούν να μας περιγράψουν τα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης της ηπείρου για να δικαιολογήσουν την επίθεση των αγορών, τη διάδοση του φόβου ανάμεσα στους Ευρωπαίους, να θέσουν όρους εξάρτησης στους ψηφοφόρους στην Ελλάδα και να προκαλέσουν σύγχυση ανάμεσα στις προτάσεις της Αριστεράς και τους ξενόφοβους, ρατσιστικούς και νεοφασιστικούς λαϊκισμούς.

Ο Τσίπρας δεσμεύτηκε να υιοθετήσει άμεσα και ουσιαστικά μέτρα, να επαναπραγμαδιατευτεί τις επιλογές που επέβαλαν οι Βρυξέλλες, η Φραγκφούρτη και το Βερολίνο και να βελτιώσει άμεσα τις κοινωνικές συνθήκες των πολιτών. Ανάμεσα στα μέτρα συμπεριλαμβάνονται: η επαναφορά του ελάχιστου μισθού στα επίπεδα πριν από την κρίση και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων.

Η αλλαγή της κυβέρνησης στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει την αρχή για να επανιδρύσουμε την Ευρώπη στις αρχές των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του Τσίπρα στην Ελλάδα θα αποδείξει ότι οι πολίτες μπορούν να καταρρίψουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την Κεντροδεξιά που αποσυνθέτει και κατακερματίζει διαρκώς περισσότερο την ήπειρό μας.

Αποδεικνύουν ήδη από τώρα ότι ο δρόμος της λιτότητας δεν είναι αναπόφευκτος, εάν η ψήφος συνδέεται με τους αγώνες για τα δικαιώματα, τη λαϊκή συμμετοχή και μια νέα ευρωπαϊκή διάσταση των κοινωνικών συνασπισμών.

Η δέσμευσή μας μπροστά στην εκστρατεία παραπληροφόρησης και την επίθεση των χρηματοοικονομικών αγορών είναι να γνωστοποιήσουμε τις πραγματικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και να υποστηρίξουμε την πρωτοβουλία του.

Τα χρηματιστήρια, ο χρηματοοικονομικός τομέας, η τρόικα, με τη συνενοχή του συστήματος των μέσων ενημέρωσης, ήδη βάζουν στη μάχη όλη τους τη δύναμη για να επηρεάσουν σκληρά την ελληνική ψήφο. Δεν θα σταματήσουν σε τίποτα. Ζητάμε από όποιον έχει στην καρδιά του τη δημοκρατία, την κοινωνική συνοχή και τη δικαιοσύνη να υποστηρίξει το δικαίωμα του ελληνικού λαού να επιλέξει ελεύθερα τη δική του κυβέρνηση.

Είναι ευθύνη όλων μας να σταματήσουμε την πορεία προς την καταστροφή και να αλλάξουμε κατεύθυνση στην Ευρώπη, γιατί με τις σημερινές πολιτικές οδηγείται στην έκρηξη.

Είναι ευθύνη όλων μας να υποστηρίξουμε όποιον θέλει να επανοικοδομήσει την Ευρώπη με τους πολίτες της.

ΠΗΓΗ: http://www.cambialagreciacambialeuropa.eu/appello.html

 

Συνομιλώντας με τον ΣΥΡΙΖΑ

Του Κώστα Λαπαβίτσα (από εδώ)

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται πια κοντά στην εξουσία και η ιστορική αυτή εξέλιξη απαιτεί ψυχραιμία και καθαρότητα σκέψης. Είναι άχαρο να πρέπει να γράψει κανείς για τα θέματα αυτά βάζοντας και τον εαυτό του μέσα. Αλλά ο θόρυβος των τελευταίων ημερών για τη σχέση μου με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τόσο έντονος και η εκστρατεία κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού είναι τόσο μεγάλη που πρέπει να ειπωθούν ορισμένα πράγματα.

Μερικά προσωπικά δεδομένα 

Πρώτον, δεν είμαι, ούτε ποτέ υπήρξα, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον στέλεχός του.
 
Δεύτερον, δεν συμμετέχω στην Οικονομική Επιτροπή του, ούτε είχα την παραμικρή ανάμειξη στη διαμόρφωση του προγράμματός του, είτε αυτού ‘της Θεσσαλονίκης’, είτε οποιουδήποτε άλλου.

Τρίτον, δεν υπήρξα ποτέ σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, ή τα άλλα ευφάνταστα που έχουν συχνά αναφερθεί στα ΜΜΕ.

Τέταρτον, ακόμη και στο περίφημο ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ στην Αργεντινή το Δεκέμβρη του 2012, δεν ήμουν μέλος της αντιπροσωπείας του. Βρέθηκα στο Μπουένος Άιρες μετά από προσωπική πρόσκληση των διοργανωτών της επίσκεψης, δηλαδή ουσιαστικά της κυβέρνησης της Αργεντινής.

Είναι όμως αλήθεια ότι έχω πυκνές επαφές με τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που αγωνιούν για τις προοπτικές του. Υπάρχει αναμφίβολα μια θερμή σχέση συμπαράταξης, αμοιβαίας στήριξης και κοινού στόχου. Όπως είναι αλήθεια ότι συνομιλώ συστηματικά με ηγετικά στελέχη του κόμματος για θέματα οικονομίας, κοινωνίας και πολιτικής. Είναι, τέλος, αλήθεια ότι έχω επανειλημμένως συνομιλήσει και με τον Αλέξη Τσίπρα για τα ίδια θέματα. Για τους λόγους αυτούς υποθέτω ότι μου ζητήθηκε να είμαι υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 2014, αν και τελικά δεν έγινε αποδεκτή η υποψηφιότητά μου από αυτούς που κατάρτισαν τα ψηφοδέλτια.

Η σχέση αυτή φαντάζει – και είναι – αντιφατική. Οι αντιφάσεις της όμως έχουν να κάνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι με εμένα, όπως αμέσως θα δείξω.

Τρεις πιθανές λύσεις για την κρίση της Ευρωζώνης

Όταν ξέσπασε η κρίση της Ευρωζώνης το 2010 έγινε φανερό ότι υπήρχαν τρεις πιθανές λύσεις.

Η πρώτη – και πιθανότερη – ήταν η επιβολή άγριας λιτότητας, με παράλληλη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα των επαγγελμάτων και τα παρόμοια. Τα κυρίαρχα στρώματα εξουσίας στην Ευρώπη την επέλεξαν χωρίς δισταγμό και η τρόικα την επέβαλε στις χώρες της περιφέρειας προκαλώντας κοινωνική καταστροφή, αλλά ταυτόχρονα σταθεροποιώντας τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Σήμερα διαγράφεται ο κίνδυνος να επιβληθεί και σε χώρες του κέντρου.

Η δεύτερη – και πολύ λιγότερο πιθανή – ήταν η έξοδος από την ΟΝΕ με στάση πληρωμών στο χρέος και παράλληλη ολική αναδιάρθρωση της οικονομίας. Η λύση αυτή θα μπορούσε να γίνει με σκληρό και αυταρχικό τρόπο υπέρ των μεγάλων συμφερόντων. Θα μπορούσε όμως να γίνει και με βαθιά ανατρεπτικό τρόπο βάζοντας τις ευρωπαϊκές κοινωνίες σε πορεία κοινωνικής ανάπτυξης υπέρ του κόσμου της εργασίας. Αυτήν ακριβώς την πρόταση διατύπωσα με τους συνεργάτες μου του RMF στο Λονδίνο ήδη από τον Μάρτιο του 2010, και δεν ήμουν βέβαια ο μόνος.

Για όσους έχουν ψύχραιμη αντίληψη των μηχανισμών της ΕΕ και των χρηματοπιστωτικών αγορών, αλλά και γνώση της νομισματικής θεωρίας, ήταν  φανερό ότι μόνο αυτές οι δύο λύσεις ήταν εφικτές. Υπήρχε όμως και μια τρίτη λύση, αγαπημένη των πανεπιστημιακών, των διανοουμένων και άλλων που σχετίζονται με τους πολυπλόκαμους μηχανισμούς των Βρυξελλών. Ήταν το ‘καλό ευρώ’, δηλαδή η ιδέα ότι η κρίση θα μπορούσε να λυθεί με φιλολαϊκά μέτρα διατηρώντας όμως το κοινό νόμισμα και παράλληλα αλλάζοντας τη λειτουργία της ΟΝΕ προς όφελος των εργαζομένων. Βασικά της στοιχεία ήταν η ανάληψη μέρους του χρέους της περιφέρειας από το κέντρο, οι δημοσιονομικές μεταβιβάσεις από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές χώρες, η εγκατάλειψη της λιτότητας, η φορολογία του πλούτου κι ένα κύμα επενδύσεων για την άνοδο της παραγωγικότητας.

Η πρόταση αυτή κατακυρίευσε την ευρωπαϊκή Αριστερά γιατί της επέτρεψε να κάνει αντιπολίτευση στη λιτότητα χωρίς να χρειάζεται να πάρει ριψοκίνδυνες θέσεις που θα απειλούσαν τον πυρήνα της ταξικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Το ‘καλό ευρώ’, εξάλλου, επιδιώκει να μετατρέψει ακόμη και την ΕΚΤ σε μηχανισμό κοινωνικής αλλαγής υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων …

Οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κυριαρχήθηκε από τη θεωρία του ‘καλού ευρώ’ ήδη από το τέλος του 2010. Συνεπώς η καμπάνια κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού στην οποία τώρα επιδίδεται η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι παντελώς αβάσιμη. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει την παραμικρή επιθυμία, πόσο μάλλον το σχέδιο, να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ. Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ επισήμως επιδιώκει να επιλύσει την ελληνική κρίση χωρίς ρήξη με την ΟΝΕ, ενώ θα αλλάξει την Ευρώπη υπέρ των εργατικών συμφερόντων.

Υπάρχει βέβαια το σχετικό πρόβλημα ότι η Γερμανία που πλέον κυριαρχεί στην ΟΝΕ αντιτίθεται τελείως στην προοπτική αυτή διότι ο εξαγωγικός της τομέας και οι τράπεζές της είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι της ΟΝΕ με τη σημερινή της μορφή. Φυσικά δεν χρειάζεται να αναφέρουμε καν την απόλυτη ιδεολογική κυριαρχία της λιτότητας στη γερμανική πολιτική ζωή. Υπάρχει επίσης το ζήτημα ότι οι μηχανισμοί της ΕΕ απορρίπτουν ολοκληρωτικά το ‘καλό ευρώ’, ενώ οι χρηματοπιστωτικές αγορές, που είναι αναφανδόν υπέρ της λιτότητας, το πολεμούν με λύσσα. Υπάρχει ακόμη η λεπτομέρεια ότι τα στρώματα εξουσίας στην Ελλάδα, που έχουν γνώση της κατάστασης, το αντιμετωπίζουν περίπου ως ανέκδοτο.

Αλλά για τους ζηλωτές του ‘καλού ευρώ’, το σημαντικότερο είναι να υπάρξει η αλλαγή των πολιτικών ‘συσχετισμών’. Όλα είναι πολιτική, όπως συχνά λέει και η ελληνική Αριστερά, που μονίμως μπερδεύει την πολιτική με την πολιτικολογία.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο ευρύτερος ΣΥΡΙΖΑ – στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι – έχει δείξει πολύ μεγαλύτερη ωριμότητα και επιφυλακτικότητα. Η ανησυχία του είναι βαθιά και τα ερωτήματα δεκάδες. Γιατί να δεχτούν οι χώρες του κέντρου την απαλλαγή της Ελλάδας από το άχθος του χρέους; Γιατί να συναινέσει η ΕΕ σε χαλάρωση της λιτότητας; Πως θα συνεχιστεί η παροχή χρηματοδότησης, αλλά και ρευστότητας; Ποια διαπραγματευτικά χαρτιά έχει η πλευρά μας; Τι θα γίνει αν οι μηχανισμοί της ΕΕ και οι αγορές μας κηρύξουν πόλεμο;

Οι απαντήσεις που συνεχίζουν να δίνονται δεν είναι πειστικές και πολλοί σταδιακά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαστεί τελικά να επιλέξει ανάμεσα στις δύο πρώτες λύσεις. Μια επιλογή που αν γίνει υπό το βάρος των καταστάσεων, χωρίς προετοιμασία και χωρίς οργάνωση και ψυχολογική ετοιμότητα των λαϊκών στρωμάτων, θα είναι άκρως επικίνδυνη.

Και τώρα τι;

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θριαμβεύσει εκλογικά στη βάση της πολιτικής του ‘καλού ευρώ’ και πλέον ετοιμάζεται για την κυβέρνηση. Ακόμη και τώρα βέβαια θα μπορούσε να ακούσει η ηγεσία του τη φωνή της κριτικής και να κάνει αντίστοιχα βήματα. Πόσο δύσκολη είναι όμως μια τέτοια απόφαση, όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά και ορθώνεται η προοπτική της εξουσίας ...

Είναι γεγονός ότι τα εξουθενωμένα εργατικά στρώματα, οι καταληστευμένοι μικρομεσαίοι και οι ταλαιπωρημένοι αγρότες προσβλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι όμως εξίσου γεγονός ότι έχουν βαθιές αμφιβολίες και για τη διακηρυγμένη πολιτική του και για τη στιβαρότητά του. Ακόμη βαθύτερες αμφιβολίες έχουν οι εκατοντάδες χιλιάδων αριστεροί ψηφοφόροι, καθώς μάλιστα βλέπουν να ξεδιπλώνεται η στρατηγική του ‘καλού ευρώ’. Πώς να ερμηνεύσουν τη συνεχή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς το κέντρο, τις επαφές του με τους πολιτικούς χαμαιλέοντες του μνημονιακού στρατοπέδου και τους χαριεντισμούς του με ανθρώπους που δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε πια στην ελληνική κοινωνία; Τι συμπέρασμα να βγάλουν από την απόλυτη αδιαφορία του για το συμβαίνει στα αριστερά του;

Το 2014 δεν είναι 2012, ούτε φυσικά 2010. Η επιλογή της λιτότητας έχει σταθεροποιήσει την οικονομία μέσα στα ερείπια, αλλά η κοινωνία έχει ρημαχτεί. Οι προοπτικές ανάπτυξης είναι κακές και οι ταξικές διαφορές εντονότερες από ποτέ. Τα λαϊκά στρώματα είναι καταδικασμένα στους χαμηλούς μισθούς και την υψηλή ανεργία, ενώ ο κύριος όγκος των μικρομεσαίων αργοσβήνει. Υπάρχουν όμως μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα που έχουν επιβιώσει με σχετικά περιορισμένες απώλειες και βλέπουν τώρα την ύφεση να τελειώνει. Υπάρχει η άρχουσα τάξη που δεν έχει μετακινηθεί ούτε ρούπι από την επιλογή της πρώτης λύσης, δηλαδή του ‘πραγματικού ευρώ’. Υπάρχουν οι μηχανισμοί της ΕΕ που έχουν γίνει σκληρότεροι, κυνικότεροι και απολύτως εχθρικοί προς οποιαδήποτε άλλη λύση. Υπάρχουν, τέλος, οι χρηματοπιστωτικές αγορές που απειλούν με αντιστροφή των ροών κεφαλαίου και άνοδο των επιτοκίων. Τα θηρία αυτά δεν εξημερώνονται.

Το μείγμα είναι εκρηκτικό και η θεωρία του ‘καλού ευρώ’ σύντομα θα δοκιμαστεί στην πράξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι να εφαρμόσει τις μετριοπαθέστατες διακηρύξεις της Θεσσαλονίκης, χωρίς υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Οι ψηφοφόροι της Αριστεράς, στους οποίους φυσικά ανήκω κι εγώ, θα τον στηρίξουν παρά τις μεγάλες επιφυλάξεις τους, αν μη τι άλλο γιατί τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς έχουν διαλέξει το δρόμο της ανυπαρξίας, διευκολύνοντας έτσι τη στροφή του προς το κέντρο.

Αλλά η ανοχή θα είναι μηδαμινή. Τα εργατικά και λαϊκά στρώματα θέλουν μια καθαρή λύση που θα την επιβάλλουν καθαροί άνθρωποι. Αν υπάρξει έστω και η παραμικρή υπόνοια βρώμικου συμβιβασμού, ή αν απλώς καταρρεύσει η στρατηγική του ‘καλού ευρώ’ μέσα σε συνθήκες χάους, η μεταστροφή θα είναι γρήγορη και βίαιη.

«Αποχρωματισμοί»

Του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου (από εδώ)

…Θα ‘ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως

μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή

- άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,

άνθρωποι που «διελύθησαν ησύχως».

(Β. Λεοντάρης, Αποχρωματισμοί, 1959)

«Με τη Γιάννα Αγγελοπούλου συναντάται το μεσημέρι ο Αλέξης Τσίπρας». Ακούγοντας αυτό το ειδησάριο από το ραδιόφωνο (Στο Κόκκινο, 10/11/14) δεν μπορώ ομολογουμένως να πω ότι «έπεσα απ‘ τα σύννεφα», αφού εδώ και κάμποσο καιρό φιδοσέρνονται οι φήμες πως ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς πλησιάζει προς την εξουσία απαλλάσσεται σιγά-σιγά από κάποια αριστερά βαρίδια «αποχρωματίζοντας» την ιδεολογικά έντονη πολιτική ταυτότητά του, προκειμένου να απευθυνθεί πιο πειστικά τόσο σ’ ένα καινούριο ακροατήριο όσο και σ’ αυτούς που ανεξαρτήτως κυβερνήσεων «κυβερνούν αυτόν τον τόπο».

Μιλώντας εδώ γι’ αυτές τις φήμες δεν αναφέρομαι διόλου στα εκ δεξιών φληναφήματα απόμαχων πλην όμως φλύαρων πασοκογενών «χοντρών γαλάζιων ποντικών» της γνωστής συνομοταξίας «όλοι-μαζί-τα φάγαμε», ούτε στους ευσεβείς πόθους των αναιμικών ιδαλγών της «αριστεράς της ευθύνης» αλλά στις έσωθεν προερχόμενες βάσιμες ανησυχίες και στα –αναπάντητα έως τώρα- αγωνιώδη ερωτήματα που γεννούν οι προοδευτικά συσσωρευόμενες ενδείξεις εξαλλαγής και αφομοίωσης του κινήματος του ΣΥΡΙΖΑ - διότι περί συνισταμένης κινημάτων επρόκειτο αρχικά.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω παραδείγματα, όμως ας είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας τουλάχιστον: Όλοι μας εισπράττουμε αυτή τη διάχυτη περιρρέουσα ανησυχία που προκαλείται από συγκεκριμένες ενέργειες της ηγεσίας του ΣΤΡΙΖΑ. Μεταξύ αυτών των ενεργειών είναι, λ.χ., και οι κατά καιρούς «συναντήσεις» και «συνομιλίες» του Αλέξη Τσίπρα με τους διάφορους παράγοντες του οικονομικοπολιτικού συστήματος- από τους άξεστους μιντιάρχες έως τον τεχνοκρατικά πεπαιδευμένο κ. Στουρνάρα. Και καλά με τον κ. Στουρνάρα, όμως με την κ. Αγγελοπούλου γιατί τάχα θα έπρεπε να συναντηθεί και για τι πράγμα θα είχε να «συνομιλήσει» ένας ηγέτης της αριστεράς, δίνοντας πολιτική υπόσταση σε ένα πολιτικά ανυπόστατο πρόσωπο; Τι, δηλαδή, εκπροσωπεί θεσμικά η πάλαι ποτέ σημαιοφόρος της οικονομικά και ηθικά επονείδιστης εκείνης ολυμπιακής εκστρατείας;

Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι καμμία ένδειξη αυτοκριτικής δεν έχουμε μέχρι σήμερα από τους αυτουργούς του εθνικού εγκλήματος του 2004. Καμμία ένδειξη έμπρακτης μεταμέλειας. Από κανέναν – και είναι πολλοί. Θυμηθείτε την «εθνική ομοψυχία», την παλλαϊκή αυτοκτονική προθυμία που είχαν καταφέρει να υφαρπάξουν υπνωτιστικά από το αιώνιο θύμα τους οι πολιτικοί και «πνευματικοί» ταγοί του, από τον εκσυγχρονιστή τότε πρωθυπουργό έως τους υπουργοποιημένους εθνολυρικούς δημοσιογράφους. Και θυμηθείτε ακόμη πόσο λίγοι ήταν οι «γραφικοί» και οι «ανθέλληνες» αντιφρονούντες και πως πνίγονταν οι ενστάσεις τους μέσα στη γενική οχλοβοή: ακόμα και στην Ελευθεροτυπία του Φυντανίδη δεν εισχωρούσαν εύκολα τέτοιες παράφωνες ενστάσεις. Στα κανάλια ακόμα χειρότερα – άκρα του τάφου σιωπή. Ήταν, όντως, «πολλά τα λεφτά». Και τα πληρώνουμε τώρα «όλοι μαζί» κι ας μη συμμετείχαμε στο πάρτυ.

Σήμερα βέβαια, πολλοί από τους τότε εξυμνητές και βάρδους εκείνης της ολέθριας εποποιίας έχουν απαρνηθεί (χωρίς όμως ίχνος αυτοκριτικής: «όλοι φταίμε», άρα κανείς δεν φταίει) ή προσπαθούν να ανακατασκευάσουν το απεχθές αυτό παρελθόν που αναγνωρίζεται πλέον από όλους ως μία από τις αιτίες των δεινών του παρόντος- αλλά χωρίς να φτάνουν ως τις αναγκαίες καθαρτήριες συνέπειες αυτής της αναγνώρισης. Για «να μην ξύνουμε πληγές». Για «να μην αναμοχλεύουμε τα πάθη».

Μα από εδώ ακριβώς ξεκινάει και πάλι το απέθαντο κακό. Ξεχνάμε. Χρυσόψαρα στη γυάλα του συστήματος. Ξεχνάμε, «αποχρωματιζόμαστε», ξεθωριάζουμε: «άνθρωποι που διελύθησαν ησύχως». 

Πίνακας: JMW Turner, Norham Castle, Sunrise c1845